قرار بود فقط متن های مربوط به آقا رو بنویسم . اما وقتی آدم دلش می خوا د یه چیزی رو بنویسه ، دیگه نمی شه کاریش کرد! حالا لطفا شما فرض کنید به مناسبت این هفته نوشتم! از همکاری همیشگیتون ممنونم. تا بعد...

بهشت هیچ گاه قابل توصیف نیست، مگر آنکه به آنجا قدم بگذاری و همه را با چشم خود ببینی و باور کنی! و هیچ شعبه ی دیگری هم ندارد . نه در زمین و نه در آسمان ها!

تا به حال عطر یاس و نرگس بهشتی را حس کرده ای ؟ تا به حال حس کرده ای در جایی حضور داری که گناه هیچ معنایی ندارد؟ و تا به حال در مکانی حضور یافتی که باورت شود یک قطعه ی کوچک از بهشت در آنجا جا مانده است؟!

تمام این صفات را در مکانی می توان حس کرد که یادگاری از بهشتیان حضور داشته باشد. بهشتیانی که هر کدام ذره ای از وجود خود را در آنجا به امانت گذارده اند و حال خود در بهشت حضور دارند. آری! تنها این امانت های دوست داشتنی هستند که باعث می شوند تو عطر یاس و نرگس بهشتی را حس کنی.

گلزار شهدا! امانت های زیبای بهشتیان در زیر خروار ها خاک! و فضای عطراگین بهشتی. سنگ هایی با نوشته های متفاوت! اما مهم امانت های زیر آنهاست که همه توسط افرادی به امانت گذاشته شده که هدف مشترکی داشتند. جهاد! آن هم در راه پروردگارشان ! آن طرف تر سنگ هایی کوچک تر، یک شکل و یک رنگ. بدون هیچ نشانی از صاحب! این صاحبان فروتنانه و بی نام امانت های خود را به امانت گذارده اند.

موزه ی شهدا! زیبا ترین و نورانی ترین چهره ها! امانت های دنیایی بهشتیان ! می دانی؟ اوج ایثار در راه خدا را تنها در لحظه ی آخر می توان در لحظه ی آخر می توان در چهره ی یک بهشتی دید. آرامش عجیبی دارند این چهره های نورانی! ... و تکه کاغذ هایی با دست خط های متفاوت! اما همه یک پیام مشترک دارند:

"به خالقمان از صمیم قلب ایمان داشته باشیم، همواره خوب بمانیم و در راه پروردگار به تمامی ایثار کنیم."

درست مانند خود صاحب نوشته ها!