تا انتهای حضور...  نگفتم تا انتهای ظهور! آخه حضور دارید ، همیشه !   قول دادم تا وقتی که حضور مولام رو حس می کنم ، تا انتهای حضور مولام، به یاد خورشید عالمتاب بمونم.  قول دادم مولای من! خیلی قول ها دادم و خدا می دونه که چقدر فراموش کردم...

من کجا حضور مولام رو حس کنم؟! توی این شهر گناه؟ آخرین باری که حس کردم توی همون خورشید عالمتاب بود و بس! فکر می کردم دوباره بتونم همون حضور رو توی خاک های جنوب حس کنم. فکر می کردم...

می دونم انتظارم مثل بقیه نبود... ماجرای جنوب برای من، درست همون ماجرای خورشید عالمتاب بود.

انتظارم و حسم مثل بقیه نبود!درست مثل کسی که فقط بدونه داره یه جای خوب می ره. همین! کم بود. خیلی کم. می دونم!

همیشه از قافله هایی که بوی یاس رو می دن جا می مونم... وبعد تا مدت ها برای پیدا کردن قافله می دوم! برای پیدا کردن همون بوی یاس!         امسال همه ی مسافرای جنوب قبل از رفتن بوی یاس می دادن ... من هم رفتم یه جای دیگه تا مثل اون ها بوی یاس رو حس کنم... وقتی بچه ها برگشتند دیگه فقط بوی یاس نمی دادن! بوی خاک هم می دادن! درست همون بویی که ازش حرف می زدن! بوی خاک اون قدر زیاد بود که بین اونها یه کمبوی رو حس کنم . دل اونها بوی خاک می داد و دل سوخته ی من... اشک اونها از دلتنگی خاک های جنوب بود و اشک من برای دوباره جا موندن از قافله! من فقط از جنوب یه مشت خاک فکه و یه سنگ از شلمچه سوقاتی دارم، اما سوقاتی بچه ها بوی خاک بود...

قبول مولای من! قبول. دیگه انتظارم مثل بچه هاست ! حالا چی؟! به قافله می رسم؟ من خیلی وقته دنبال قافله ی یاسم!  خاک فکه ، سنگ شلمچه، سربند" با رقیه (س)"، پلاک "یا ابا عبدالله(ع)" و چفیه ام رو نگه داشتم . آخه همشون بوی خاک می دن.  فقط یه چیز : ای کاش اگه یه روزی تونستم بوی خاک و یاس رو حس کنم، بتونم نگهش هم دارم ... وگرنه دوباره تو حسرت یاس و خاک می مونم!

من تا انتهای حضور رو فقط یرای لحظه هایی می خوام که حضور دوست داشتنی مولام رو حس کنم .فقط!